Çanakkale Zaferi ve ATSIZ
- Almanlardan aldığımız
Yavuz ve Midilli gemilerinin Karadeniz’e açılarak Odesa limanını bombalamaları
üzerine bize resmen savaş ilan eden İngiliz ve Fransızların, savaş gemilerini göndererek
Çanakkale Boğazı’nı geçme planları, Türk askerinin inanılmaz savunması
karşısında akamete uğramıştı.
- Tarihimize 18 Mart
Çanakkale Zaferi olarak geçen ve aynı zamanda Milli Mücadele’nin de bir nevi başlangıcı
sayılan bu önemli savaşın şüphesiz ki maddi-manevi açılardan bir hayli özelliği
bulunmaktadır.
- Mehmet Akif’in o muhteşem
“Çanakkale Şehitlerine” adlı şiirinde
- “Yaralanmış temiz
alnından uzanmış yatıyor;
- Bir hilal uğruna ya Rab, ne
güneşler batıyor!
-
- Ey, bu topraklar için toprağa
düşmüş, asker!
- Gökten ecdad inerek öpse o
pak alnı değer.”
- dediği gibi, bu zaferin
kazanılmasında, canını hiçe sayarak ve bütün imkansızlıklara rağmen üstün
fedakarlık örneği sergileyerek düşmana geçit vermeyen Türk askerinin birinci
derecede önemi vardır. Bunun içindir ki, hem Çanakkale’de bu savaşta şehit olanlar
anısına dikilen anıtların, hem de şiddetli çarpışmalara sahne olan alanların
ziyaret edilmesi ve o günlerin tekrar tekrar anılması da aynı oranda önemlidir.
- Çanakkale zaferinin hangi
açılardan önemli olduğu ve bizler için neler ifade ettiği ve ifade etmesi gerektiği
üzerine, Nihal ATSIZ’ın “Çanakkale’ye Yürüyüş” adlı yazısından
aldığımız aşağıdaki bölümler sanırım hepimizin ilgisini çekecektir.
- “Türk tarihini dolduran
büyük zaferler arasında, Dumlupınar da dahil olduğu halde, hiç birisi Çanakkale
zaferi kadar kat’i neticeli olmamıştır. Çanakkale müdafaası Sakarya müdafasının
ve Dumlupınar taarruzunun anasıdır. Çanakkale müdafaası olmasaydı cihan savaşı
iki yılda bitecek ve Türkiye ortadan kalkacaktı. Türkiye ortadan kalktıktan sonra da
artık bir Sakarya , bir Dumlupınar olmayacaktı.
- Çanakkale müdafaası
manevi-ahlaki bakımdan da büyük bir eserdir. Bu müdafaa madde bolluğunun, vesait
zenginliğinin savaşta “her şey” demek olmadığını ispat etmiş ve yine Türk
milletinin bütün cihanda baş döğüşçü ve birinci asker olduğunu bir yol daha
ortaya koymuştur.
- Ey Türk gençliği!
Çanakkale senin vatanındır.!.. Orada korkunç ve nispetsiz bir boğuşma oldu. Bu
korkunç boğuşmayı harikulade kahramanlıklarıyla senin KANından olan Türkler kazandı(...)
Oraya yılda bir defa gidecek kadar kendinde kuvvet de bulamıyor musun?
- Türk genci! Yurdunda
mekteplerin açılmasını, yolların yapılmasını, fabrika bacalarının tütmesini
devletten bekleyebilirsin! Fakat büyük ölülerine hürmet merasimi yapmak icap etti mi
devlet senin gerinde kalmalıdır. Her yıl muntazam bir kütle halinde İstanbul’da
kalkıp yaya olarak Çanakkale’ye gitsen, kanlı boğuşma sahalarını gezsen ve orada
mertlik dersi alsan nasıl olur?
- Turancılık ülküsü...
Bizi kurtaracak ve yükseltecek biricik yol... İradesi zayıf olanların, damarlarındaki
kan öz Türk olmayanların korktuğu uzun yol.. Hangi ülkü emeksiz, kansız, barutsuz
ve demirsiz elde edilmiştir. Anadolu sevgili yurttur. Fakat Anadoluculuk ülkü olamaz.
Ülkü asırlara bakan, hayal alemine benzeyen, korkunç yollardan sonra varılabilecek
bir KIZIL ELMA’dır. Bütün insanları birleştirmek gibi saçma bir rüyanın ardında
koşanlar, yahut para öğendiresiyle dürtüşlenip koşturulanlar, tarihte birkaç defa
birleşmiş olan Türklerin yeniden birleşmesi düşüncesine güle dursunlar. Bu gülüşün
ardında kendi melezliğinin yahut gayrı Türklüğünün korkusunu duymak vardır. Dünyada
Türk olan bir insan için bütün Türkleri bir görmekten tabii ne olabilir? Bütün
Türkleri bir görmek istemeyen TÜRK olamayanlardır.
- Türk
gençliği! Seni çağırıyoruz: her yıl askeri yürüyüşle oraya git. Mertlik dersi
al ve öç duygusu besle.. Her şeyden önce asker olduğunu unutma! (...) Seni toprağın, seni mazin çağırıyor...”
|
