- Etrafı
kendisine dost olmayan “komşu”larla çevrili bir ülke düşünün. Bu ülkenin aynı
zamanda jeopolitik ve jeostratejik açılardan dünyanın kilit noktalarından biri
olduğunu düşünün. Yine bu ülkenin, sahip olduğu maddi-manevi potansiyel
doğrultusunda geleceğin güçlerinden biri olma hedefi olduğunu düşünün.
- Bu ülkenin insanı olmayan,
bizimle hiçbir tarihi-kültürel ilişkisi olmayan tarafsız-objektif bir başka ülke
vatandaşına yukarıdaki tabloyu gösterin ve onun fikrini alın. Mesela ona sorun, “bu
şartları haiz bir ülkenin mutlaka yapması gereken ilk ve en önemli şey nedir?”
- Amatörce ya da
profesyonelce bu konularla ilgili herhangi bir insanın bu soruya vereceği cevap şu
olacaktır: “Çevresinde kendisine bu kadar düşman bir ülke bulunan; konumu gereği
eksen ülke olma özelliği taşıyan; gelecekte güçlü olmak isteyen bir ülke, her
şeyden önce yarını ve geleceği önceden gören ya da tahmin eden projektörlere sahip
olmalıdır...”
- Sizce Türkiye’nin,
geleceği gösteren projektörleri var mıdır? Geleceği önceden gören, gelecekteki
muhtemel gelişmeleri tahmin ederek buna göre tedbirler alan, stratejiler geliştiren,
politikalar üreten bir ülke miyiz biz?
- Yoksa, hep etkiye tepki
veren, anlık ve günlük savunma mekanizmaları geliştiren ve böyle olduğu için de
sürekli geç kalan bir ülke miyiz?
- Meteorolojinin “önümüzdeki
2-3 gün içinde şiddetli fırtına bekleniyor” şeklindeki uyarısına rağmen denize
açılan ve sonra da fırtınanın içinde kalınca kurtulmaya çalışan gemicilere
benziyoruz. Yani, önceden bir tehlike uyarısı almamıza rağmen ve bu tehlikeden
zararlı çıkacağımızı bilmemize rağmen yine de tedbirimizi almıyoruz.
- Başka bir benzetmeyle,
Perşembe’nin gelişi Çarşamba’dan bellidir sözünü sık sık kullanmamıza; bu sözün
ne manalar içerdiğini çok iyi bilmemize rağmen yine de hep Çarşamba’ları gözardı
ediyoruz.
- Bunun böyle olduğuna dair
öyle çok örnekler verebiliriz ki, bunlar bir ya da birkaç yazı içine sığmaz. Zaman
zaman geleceğe yönelik vizyonsuzluğumuz üzerinde duruyoruz. Geleceğe yönelik
hedeflerimiz olmadığını, bu hedeflere ulaşmak için gerekli adım ve atılımların
olmadığını sık sık vurguluyoruz. Bütün bunları geçelim, şu sıralar gündemimizin
ilk sırasındaki Ermeni meselesi üzerinde duralım..
- Perşembe’nin gelişi Çarşamba’dan
belli oluyordu ya, işte sözde soykırım yasası önce Amerika’da kabul ettirilmeye
çalışıldı. Dönemin Beyaz Saray yönetiminin de müdahalesiyle Ermenilerin hevesleri
kursaklarında kaldı; ve bu Çarşamba idi.. Arkasından Perşembe de gelecekti. Geldi
nitekim. İşte Fransa’da, hem de içinde doğrudan cümlelerin bulunduğu yasa Fransız
parlamentosunda kabul edildi.
- Amerika ile Fransa’daki
iki deneme arasında geçen süre çok da az bir süre değildi. Bu süre içinde Türkiye
olarak bu konuda ne yaptık? Diyelim ki bu süre içinde çok şey yapılamazdı ama hiçbir
şey de mi yapılamazdı? Ermeni lobisinin bu tezgahı Amerika’dan sonra Avrupa’da da
açacakları kimsenin aklına gelmedi mi? Eğer gelmediyse bu vahim; eğer geldiyse ve
yine de hiçbir şey yapılmadıysa bu daha da vahim bir çuvallama değil midir?
- Etkiye tepki vermekte
üstümüze yok ya, anlık ve günlük politikalar izlemekte üzerimize yok ya, biz de onu
yaptık işte.. Ermenilerin isteğini Fransızlar kabul etti diye biz de Fransız
mallarına boykot ilan ettik! Ne büyük başarı, ne büyük politika!
- Ermenistan Cumhurbaşkanı
çıkıyor “Türkiye bizden özür dilesin, toprak ve para talebimiz yoktur” deme
yüzsüzlüğünde bulunuyor; bizim anlı-şanlı habercilerimiz de bu mesaja elçilik
ediyor ve bizim yetkililerden biri çıkıp da “sen kimsin de bizden özür dilememizi
istiyorsun” demiyor..
- Ne hallere düştük.. Bir
Ermeni, vakti zamanında kendi yaptıkları katliamlarını, dönekliklerini, iğrençliklerini
unutup Türkiye’den özür istiyor! Para ve toprak istemediklerini söylüyor.. Yani
biraz daha kendilerine güvenleri olsa bunu da yapacaklar!
- Uyuyoruz devlet ve millet
olarak.. Arşivleri tarihçilere açmıyoruz. Kendimizi başkalarına anlatamıyoruz.
Haklı olduğumuz davalarda bile hakkımızı savunamıyoruz. Dün Amerika, bugün Fransa
ve mutlaka yarın da bir başka Avrupa ülkesi.. Aynı tezgah yine kurulacak ve yine biz
“boykot”larla tepkimizi dile getirmekten öteye geçemeyeceğiz..
- Yetkililerimiz.. uyanın
artık.. kendinize gelin.. Türkiye’yi şamar oğlanı olmaktan kurtarın.. Birçok
yönden Türkiye’ye bağımlı bir ülkenin Ermeni Cumhurbaşkanı bile kalkıp bizden
özür dilememizi isteyecek kadar ileri gidiyor ve biz hala bu Ermenilere koltuk çıkan
ülkelere tepki göstermekten başka bir şey yapamıyoruz.. Artık bundan öte kararlı
ve şahsiyetli adımlar atmanın zamanı geldi de geçmiyor mu?
|
